Πώς εξοικειωνόμαστε με την φρίκη

Κοιτάω την προηγούμενη ανάρτηση προ 20 ημερών και τα νέα μου φαίνονται εντελώς μπαγιάτικα. Ούτε η καταστροφή της Ιαπωνίας μου λέει 20 ημέρες μετά κάτι, ούτε η Λιβύη. Απλά σκέφτομαι στην άκρη του μυαλού μου τί να γίνονται τώρα οι άνθρωποι εκεί και γρήγορα πάω παρακάτω. Η Υπατία που μας απασχόλησε επί ένα μήνα τώρα ούτε και μας ενδιαφέρει. Πριν χωνευθούν οι συγχωνεύσεις ήρθε το Νέο Λύκειο. Πάνω που μιλήσαμε για επιμήκυνση του χρέους αρχίσαμε να σκεφτόμαστε το "κούρεμα" (καμία φαντασία οι οικονομικές ορολογίες).

Τίποτα από όλα αυτά φυσικά δεν έπαψε να είναι σε εξέλιξη με εξαίρεση την κατάληψη της Υπατίας. Η πυρηνική καταστροφή στην Ιαπωνία καλά κρατεί, αλλά δεν έχει τόσο εντυπωσιακά εφέ όπως το τσουνάμι, να μην πανικοβάλουμε και τον κόσμο, οπότε το έχουμε δέκατη έβδομη είδηση στις ειδήσεις. Στην Λιβύη έχουμε πόλεμο μπάχαλο άνευ προηγουμένου. Κανείς δεν έχει καταλαβει τί γίνεται, αλλά προς το παρόν είναι πιο ενδιαφέρον να ψάχνουμε πού είναι ο Καντάφι. Οι βομβαρδισμοί προβάλλονται ως ένα ακόμη σύνηθες και αναγκαίο συμβάν σε τριτοκοσμικά εμπόλεμα κράτη. Είτε δούμε βομβαρδισμό στην Λιβύη, το Ιράκ ή το Αφγανιστάν το ένα και το αυτό. Η δε αντίδραση μας πάντα η ίδια. Ή θα αλλάξουμε κανάλι ή θα τρώμε μπροστά στην τηλεόραση και τα πτώματα ή θα το ακούσουμε και αυτό όπως ακούσαμε και τα υπόλοιπα αναφωνώντας "πω, πω τί γίνεται" και μετά θα το ξεχάσουμε. Το χάλι της οικονομίας μας είναι τέτοιο που πλέον ότι και να πούνε δεν προκαλεί καμία εντύπωση. Χαμένοι μέσα σε "αναδιαρθρώσεις", "επιμηκύνσεις" και κουρέματα, Τρόικες, ΔΝΤ, ευρωπαϊκούς μηχανισμούς στήριξης, συνόδους Κρατών, περικοπές μισθών 10, 20, 30 και να δείτε στο τέλος 100%, προσπαθούμε μήπως και καταλάβουμε τί συμβαίνει. Ματαίως.

Η επικαιρότητα είναι σε μεγάλο βαθμό φρικτή και ακατανόητη ή μάλλον καλύτερα ακατανόητα φρικτή. Παρόλα αυτά καμία εντύπωση δεν μας προκαλεί. Είμαστε εξοικειωμένοι με την φρίκη. Οι αναλύσεις επί των αναλύσεων, οι ατέλειωτες φλυαρίες στα κανάλια μας, ο βομβαρδισμός με πληροφορίες, οι απαθείς ανακοινώσεις της φρίκης ως ένα νέο όπως όλα (δείτε πώς διαβάζουν τους βομβαρδισμούς ή τις εκρήξεις στην Φουκοσίμα, τα γκολ του Ολυμπιακού τα ανακοινώνουν με μεγαλύτερη ένταση), και τέλος η αντικατάσταση της "μπαγιάτικης" φρίκης με άλλη φρίκη πιο φρέσκια απαλύνει τις αντιδράσεις μας, κοιμίζει το μυαλό μας. Ο χρόνος που δεν έχουμε για να σκεφτούμε βοηθάει. Και ίσως τελικά να μην είναι κακό. Κάπως έτσι γλυτώνεις την τρέλα.