Για ποιά αυτοτέλεια του Λυκείου μιλάμε;

Διαβάζω σήμερα πως το ΣΠΔΕ προτείνει την αποδέσμευση του Λυκείου από την εισαγωγή στα Πανεπιστήμια και πως αυτό αποκτάει παιδαγωγική αυτοτέλεια. Συγχρόνως όμως προτείνεται να συνυπολογίζεται ο βαθμός των τριών του τάξεων για την πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει τί είδους αποδέσμευση και αυτοτέλεια είναι αυτή;

Επειδή ως μαθήτρια Λυκείου μπήκα για μία χρονιά στη διαδικασία του συνυπολογισμού (και ευτυχώς ήρθε ο Τρίτσης και την κατάργησε) έχω να πω πως δεν υπάρχει πιο ψυχοφθόρα, ανούσια και διαπλεκόμενη διαδικασία μέσα στην εκπαίδευση. Αφενός επί τρία χρόνια είσαι στο έλεος κάθε καθηγητή με ότι αυτό συνεπάγεται (διότι κανείς δεν είναι τέλειος, ούτε οι επαγγελματίες της εκπαίδευσης ). Στην επαρχία, όπου βασιλεύουν οι γνωστοί, οι κουμπάροι, τα ξαδέλφια και οι προύχοντες (στελέχη δημόσιας διοίκησης), οι βαθμοί του Λυκείου κάποιων μαθητών θα γίνουν αντικείμενο συναλλαγών. Για να μην μιλήσω για τα παιδιά των ίδιων των καθηγητών. Και κάποιοι άλλοι που δεν έχουν τα μέσα θα μείνουν να παλεύουν με τις χίμαιρες. Τα φροντιστήρια σε όλα πλέον τα μαθήματα θα είναι ο κανόνας και κανένα παιδί δεν θα ενδιαφέρεται για τη γνώση, αλλά για το τί βαθμό θα πάρει στο μάθημα. Οι μαθητές θα ξεχάσουν τα ενδιαφέροντα τους (κάτι που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια με όλες τις καταπληκτικές τους μεταρρυθμίσεις) και θα κυνηγάνε τα νούμερα. Δεν συζητάω για τον ανταγωνισμό που θα υπάρξει ανάμεσα στα παιδιά.
Δεν καταλαβαίνει κανείς πως με αυτόν τον τρόπο η γνώση επιβάλλεται και δεν καλλιεργείται; Σε ποιές αξίες στηρίζεται ένα τέτοιο σύστημα; Τόσοι άνθρωποι μέσα σε αυτό το συμβούλιο. Δεν βρέθηκε ένας να σκεφτεί τί ακριβώς εξυπηρετεί αυτή η ρύθμιση; Τη γνώση, την παιδεία, την κουλτούρα, τους μαθητές, τους γονείς τους, ακόμη και μερίδα των καθηγητών που δεν θα κάνει συναλλαγές, σίγουρα όχι. Γιατί λοιπόν μία τέτοια απόφαση;

Μεταναστευτική φορο-εισφορδιαφυγή

Μία σειρά μέτρων έχει ανακοινωθεί για την πάταξη της φορο-εισφοροδιαφυγής και την είσπραξη των εισφορών υπέρ του Δημοσίου. Άραγε τα παράνομα κυκλώματα του παραεμπόριου που έχει αναπτυχθεί με ανεξέλεγκτο ρυθμό βρίσκονται στον στόχο της Κυβέρνησης;
Όλοι αυτοί οι αλλοδαποί που πουλάνε την πραμάτεια τους στους δρόμους δεν φορο-εισφοροδιαφεύγουν; Πληρώνουν φόρους, ΦΠΑ, κοινωνική ασφάλιση, άδεια στο Δήμο για τον χώρο που καταλαμβάνουν;
Πλέον δεν είναι ένας και δύο, είναι χιλιάδες σε κεντρικά σημεία της Αθήνας, σε φανάρια, σε πλατείες; Αλήθεια πόσα είναι τα διαφυγόντα κέρδη για το Κράτος από αυτές τις δραστηριότητες; Προσωπικά πιστεύω πως το ποσό είναι τεράστιο. Είναι απαράδεκτο να ανεχόμαστε αυτήν την κατάσταση από φόβο μην μας αποκαλέσουν ρατσιστές. Είναι επίσης απαράδεκτο μία ομάδα ανθρώπων να πληρώνει φόρους και ταμειακές εισφορές και μία άλλη ομάδα να βάζει όλο το εισόδημα της στην τσέπη χωρίς καμία υποχρέωση απέναντι στην κοινωνία, όπου ζει. Αυτό λεγεται παρασιτισμός και όχι μετανάστευση.
Είναι αστείο να κυνηγάει το Κράτος μόνο τις επιχειρήσεις, οι οποίες σε τελική ανάλυση όλο και κάτι έχουν συνεισφέρει και να αφήνει ανεξέλεγκτο όλο αυτό το παραεμπόριο που έχει δημιουργηθεί.
Για ποιό λόγο η συγκεκριμένη παράνομη και διαρκώς αναπτυσσόμενη εμπορική δραστηριότητα βρίσκεται στο απυρόβλητο;

Προσωπικά δεδομένα!

Με πήρε ένας φίλος καθηγητής τηλέφωνο να μου πει πως θέλει να φτιάξει blog με τους μαθητές του, όπου θα ανεβάζουν κάποιες εργασίες τους, φωτογραφίες από τις δράσεις τους, κείμενα και τού το απαγόρευσαν από σαράντα μεριές. Οι φωτογραφίες των παιδιών είναι προσωπικά δεδομένα τού είπαν (?!). Με την ίδια λογική λοιπόν οι σχολικές ιστοσελίδες είναι παράνομες, το ηλεκτρονικό περιοδικό του ΥΠΕΠΘ επίσης, οποιαδήποτε εφημερίδα ή περιοδικό αναρτά φωτογραφίες από σχολικές δραστηριότητες παραβιάζει προσωπικά δεδομένα. Με τέτοια κολλημένα μυαλά υπάρχει περίπτωση να πάει κάτι μπροστά σε αυτόν τον τόπο;
Αυτή η ιστορία με τα προσωπικά δεδομένα έχει παρατραβήξει στην Ελλάδα. Μπορεί κάποιος να μου πει τελικά τί δεν είναι προσωπικό δεδομένο;

Stage: Σταζ και όχι στέιτζ.

Stage: προφέρεται ΣΤΑΖ και μόνο ΣΤΑΖ. Σταζ είναι η πρακτική εξάσκηση στα Γαλλικά και με αυτή τη σημασία χρησιμοποιείται στη γλώσσα μας. ΟΧΙ στέιτζ. Στέιτζ είναι η σκηνή στα Αγγλικά. Ας το μάθουν επιτέλους οι διαφοροι βουλευτές, δημοσιογράφοι και πολίτες που μιλάνε για στέιτζ (σκηνή δηλαδή) και όχι για σταζ (πρακτική εξάσκηση). Ας τους το πει κάποιος πως κάνουν λάθος. Κακοποίησαν τον θεσμό, ας σταματήσουν να κακοποιούν και τη γλώσσα.

Καταλήψεις! Όταν η τεμπελιά βαφτίζεται "αγώνας" και η αγραμματοσύνη "επαναστατική άποψη"

Μόνο άρρωστο μπορώ να χαρακτηρίσω εκείνον που πιστεύει πως η παιδεία και η κοινωνία θα γίνουν καλύτερες αν τα σχολεία κλείσουν.

Θα έλεγα να υιοθετούσαν ως σύνθημα των καταλήψεων "το δικαίωμα στην τεμπελιά". Θα ήταν αν μη τι άλλο πιο ειλικρινές. Η αγραμματοσύνη δεν είναι επανάσταση. Όσο άσχημα και να είναι τα πράγματα στην παιδεία μας, που δεν είναι όσο χάλια τα λένε, ένα ανοιχτό σχολείο είναι σαφώς καλύτερο από ένα κλειστό.

Δεν έχω κάτι άλλο να πω. Το γεγονός πως ο δήθεν "δίκαιος αγώνας" λαμβάνει και δημοσιότητα με θλίβει.

Οι αποσπάσεις των εκπαιδευτικών.

Φέτος περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά δεν υπάρχει επαρκής αριθμός εκπαιδευτικών στα σχολεία. Μία από τις αιτίες είναι οι αποσπάσεις. Πλήθος ανθρώπων με τη νοοτροπία δημόσιου υπαλλήλου, και σε καμία περίπτωση εκπαιδευτικού, βρίσκεται σε γραφεία αναλαμβάνοντας εργασίες ανάμεσα στο απόλυτο τίποτα και στη χειρότερη περίπτωση βαρετή δουλειά γραφείου (να γράψει κανένα πρωτόκολλο, να στείλει κανένα φαξ ή να βγάλει καμιά φωτοτυπία). Για την "πολύ σκληρή" αυτή εργασία τους αμοίβονται με τα υψηλά μόρια που παίρνουν αντίστοιχοι συνάδελφοι τους σε απομακρυσμένες περιοχές. Η διαφορά είναι πως οι τελευταίοι βρίσκονται κανονικά στα σχολεία τους. Και ερωτώ:

1. Πόσοι από αυτούς δεν έχουν μπει ποτέ ή ελάχιστα σε τάξη;
2. Πόσοι λόγω του φόβου ή της απέχθειας που έχουν στη σχολική διαδικασία επιλέγουν τα γραφεία;
2. Πώς θα επιστρέψουν στην τάξη μετά από χρόνια αδράνεια στα γραφεία; Γνωρίζω περιπτώσεις με 5, με 7 χρόνια σε γραφείο. Ποιά θα είναι η προσφορά αυτών των ανθρώπων στα σχολεία, στα οποία θα βρεθούν;
3. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι έγιναν εκπαιδευτικοί, αφού τελικά θέλουν να κάνουν άλλη δουλειά;

Γιατί η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΠΘ δεν κάνει ανακλήσεις όσων βρίσκονται αυτή τη στιγμή στα γραφεία χωρίς να καλύπτουν πραγματικές ανάγκες, άλλο τί λένε τα χαρτιά, για να καλυφθούν τα σχολεία; Αυτές οι ανάγκες της υπηρεσίας, που θυμούνται οι προϊστάμενοι όταν είναι να δώσουν εκπαιδευτικές ή άλλου είδους άδειες σε εκπαιδευτικούς που κάνουν κανονικά τα μαθήματα τους, δεν υπάρχουν αυτήν τη στιγμή; Κάτι γραμματείς, πρωτόκολλα, δημόσιες σχέσεις, τηλεφωνήτριες, υπάλληλοι γενικών καθηκόντων ή χωρίς καθήκοντα, πίσω στα σχολεία τους. Υπάρχουν ειδικότητες στα γραφεία που κάθονται, ενώ στα σχολεία υπάρχουν κενά στις ειδικότητες αυτές, ακόμη και σε πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα. Να γίνει επαναξιολόγηση των αποσπάσεων και η κατάργηση της μοριοδότησης να αρχίσει από φέτος. Είναι δυνατόν 2500 δάσκαλοι να είναι εκτός σχολείων και για το λόγο αυτό οι σχολικές μονάδες να υπολειτουργούν; Τί δουλειά έχουν οι εκπαιδευτικοί στα Γενικά Αρχεία του Κράτους και στις δημοτικές βιβλιοθήκες (εδώ);

Να δρομολογηθούν μετατάξεις για τους υπάλληλους που προτιμάνε τα γραφεία από τα σχολεία. Να γίνουν κανονικοί διοικητικοί, να σταματήσουν να λέγονται εκπαιδευτικοί και να ανοίξουν θέσεις για κανέναν άνθρωπο που αντιλαμβάνεται πραγματικά τους λόγους για τους οποίους επέλεξε αυτό το επάγγελμα-λειτούργημα.

Ελληνική φιλοξενία à Paris!

Τον Ιούλιο που μας πέρασε ζήτησα για λίγες ημέρες δωμάτιο στην ελληνική φοιτητική εστία στο Παρίσι. Αν και άλλοι Έλληνες με είχαν προειδοποιήσει για την κατάσταση της, θεώρησα τα όσα είχα ακούσει υπερβολές (είχα δει και τις σχετικά καλές φωτογραφίες στο Ίντερνετ) και έκλεισα δωμάτιο. Μετά από αναμονή 3 ωρών, γιατί η υπάλληλος είχε το μεσημεριανιό της pause, πράγμα για το οποίο κανείς δεν με είχε ειδοποιήσει, μπαίνω μέσα στο δωμάτιο.

Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψω την ελεεινή κατάσταση στην οποία βρίσκονται κοινόχρηστοι χώροι και κοιτώνες της εστίας. Φθαρμένα έπιπλα, σπασμένος νιπτήρας, ντουλάπια για πέταμα, ελλειπής φωτισμός, σκουριασμένα παντζούρια, κιτρινισμένες κουρτίνες, ξεθωριασμένες κουβέρτες, καλώδια που κρέμονται από τοίχους, φυτά εσωτερικού χώρου άσπρα από την σκόνη και μία απαίσια μυρωδιά, ιδιαίτερα δυσάρεστη, που μου είπανε πως είναι απορρυπαντικό. Ακόμη και αν ήτανε καθαρά αυτό δεν μπορούσες να το αντιληφθείς καθώς όλα ήταν σε άθλια κατάσταση. Καμία σχέση βέβαια με τις φωτογραφίες στην ιστοσελίδα.

Το αποτέλεσμα βέβαια ήταν να απευθυνθώ στην κεντρική διοίκηση και να πάω σε άλλο κτίριο σε δωμάτιο πολύ πιο αξιοπρεπές, όπου βέβαια ξαναπλήρωσα και αφού αναγκάστηκα να υποστώ την ταλαιπωρία για δύο ημέρες καθώς ήταν Σαββατοκύριακο. Η υπεύθυνη αρνήθηκε να μου επιστρέψει τα χρήματα που είχα καταβάλλει για την όλη παραμονή μου.

Αυτό το σπίτι με τις απαράδεκτες συνθήκες διαμονής ονομάζεται Ελληνικό και φιλοξενεί εκτός από Έλληνες και άλλες εθνικότητες χωρίς ωστόσο να ανταποκρίνεται στα κριτήρια που εμείς οι Έλληνες έχουμε θέσει στο θέμα κατοικία και φιλοξενία. Το σπίτι αυτό υποδέχεται Έλληνες φοιτητές, ερευνητές, επιστήμονες ως να ήταν πριν άστεγοι ή ατσίγγανοι και τους φιλοξενεί σε τέτοιους χώρους.

Οι απαντήσεις που έλαβα στα παράπονα ήταν οι εξής: «οι Έλληνες είναι πολύ ευχαριστημένοι που έχουν κάπου να μείνουν», «έτσι είναι οι εστίες» (έχω μείνει σε πολλές εστίες, οι οποίες δεν είναι καθόλου έτσι), «τουλάχιστον είναι καθαρά» (το αυτονόητο έγινε επιχείρημα).

Για άγνωστους λόγους επίσης και ενώ οι όροφοι με τους κοιτώνες βρίσκονταν σε τραγική κατάσταση γινόντουσαν εργασίες στο εξωτερικό του κτιρίου, όπου βαφόντουσαν οι μαίανδροι (!;).

Τρεις όροφοι απαράδεκτα δωμάτια με κοινόχρηστες τουαλέτες κι εμείς βάφουμε τους μαιάνδρους. Τί να πω;

Μετά από όλα αυτά το μόνο που έχω να προτείνω είναι να αφαιρεθεί η λέξη Ελληνική και να μείνει μόνο το Εστία, ώστε να μην ξεφτιλίζεται η χώρα.